پرسش و پاسخ

سندرم درد پیچیده ناحیه ای تیپ 1

[vc_row el_class=”saba”][vc_column][vc_column_text]سندرم درد پیچیده ناحیه ای تیپ1 Complex Regional Pain Syndrome Type1
(اسامی دیگر : دیستروفی سمپاتتیک رفلکسی، سندرم درد موضعی عضلانی-عصبی با علت ناشناخته)

این سندرم چیست ؟

درد بسیار شدید اندام به دلیل ناشناخته که اکثر اوقات با تغییرات پوستی همراه است.

میزان شیوع سندرم درد پیچیده چقدر است ؟

هيچ اطلاع موثقي در مورد شيوع اين بيماري در دست نيست. چيزي که مشخص شده اين است که شيوع آن بيشتر در دوران بلوغ ( سن متوسط آن در حدود 12 سالگي) بوده ودر دخترها بيشتر ديده ميشود.

علائم اصلی چیست ؟

غالبا يك داستان طولانی ازدرد شديد اندامهاکه به درمانهاي مختلف پاسخ نداده و باطي زمان افزايش يافته است وجود دارد. شدت درد در حدي بيان ميشود که خيلي از اوقات مانع ازبكار بردن عضو دردناك ميشده است.
مواردی که در بیشتر مردم بدون احساس درد است مثل لمس سطحي ، دراين بيماران میتواندباعث درد شديد شود. به اين پديده غیر عادی “allodynia” گفته ميشود
مجموعه اين مسائل بر فعاليت روز مره کودکان مبتلا اثر گذاشته و غالبا باعث غيبت زياد از مدرسه خواهد شد.
پس از مدتي در عده اي از اين بيماران تغييراتي در پوست بصورت رنگ پريدگي ومنقوط شدن پوست و نيز تغييرات درجه حرارت ( غالبابصورت کاهش) و يا نمناك شدن پوست ديده ميشود.تورم اندام نیز ممکن است دیده شود. گاهي از اوقات کودك پايش را دريك حالت غير عادي نگه ميدارد و ازانجام هرگونه حرکتی امتناع ميكند.

بيماري چگونه تشخيص داده ميشود ؟

تا چند سال قبل اين سندرم ها به اسامي گوناگوني ناميده ميشدند ،اما امروزه پزشکان تحت عنوان سندرم های complex regional pain syndromes به آنها اشاره می کنند.معیار های مختلفی برای تشخیص این بیماران بکار رفته است. .
تشخيص اين بيماري باليني است و بر اساس نحوه و میزان درد)شديد، طويل المدت، محدودکننده فعاليت، عدم پاسخ به درمان و وجود” آلودينيا” و معاينه باليني مشخص ميشود
مجموعه شكايت ها و يافته هاي باليني کاملااختصاصي است. تشخيص اين بيماري نيازمند رد بيماريهاي ديگري است که غالباقبل از مراجعه بيمار به روماتولوژيست کودکان توسط سایر پزشکان انجام گرفته است. آزمونهاي آزمايشگاهي طبيعي هستند.MRI ممکن است تغییرات غیر اختصاصی در استخوان،مفصل و عضله را نشان دهند.

چگونه میتوان سندرم درد پیچیده را درمان کرد ؟

بهترین روش برخورد با این بیماری،انجام تمرینات ورزشی منظم زیر نظر متخصص کاردرمانی با یا بدون روان درمانی است. سایر روش های درمانی به تنهایی یا همراه هم بکار برده شده است مانند استفاده از داروهای ضد افسردگی،روش های بیوفید بک،تحریک عصب از طریق پوست و رفتاردرمانی،بدون اینکه نتیجه قطعی داشته باشد.داروهای ضد درد معمولا تاثیری ندارند. در مورد درمان تحقیقات در جریان است و این امیدواری وجود دارد که در آینده درمانهای بهتری براساس شناخت علت بیماری به دست آورده شود. درمان برای تمام افراد درگیر شامل کودکان ،خانواده آنان و تیم درمانی دشوار است. به دلیل استرس ناشی از بیماری مداخلات روانشناختی غالبا ضروری است. بخشی از مشکلات درمانی ناشی ازنحوه برخورد خانواده بیمار در پذیرش تشخیص و همراهی با درمانهای پیشنهادی است که از علل مهم شکست درمان بشمار میرود.

پیش آگاهی:

بیماری در کودکان پیش آگهی بهتری نسبت به بالغین دارد.در مجموع اکثر کودکان سریع تر از بالغین بهبود پیدا میکنند. اگرچه تا ایجاد بهبودی مدتی طول خواهد کشید ونحوه بهبود یافتن از کودکی به کودک دیگرمتفاوت است .تشخیص و مداخله زود هنگام منجر به پیش آگهی بهتری می شود.